Publiczne i prywatne adresy IP

Jak wspomniano w poprzednim artykule na temat IP technologia NAT korzysta z adresów prywatnych. Pora, aby dowiedzieć się, czym właściwie są te adresy prywatne i co różni je od adresów publicznych. Aby sieć NAT działała jak najlepiej wymagane jest żeby adresy używane w obrębie firmy nie należały do żadnej z sieci, które są zarejestrowane w rejestrze IANA. Zbiór prywatnych sieci jest zdefiniowany w dokumencie RFC 1918 Address Alocation for Private Internets, którego lekturę polecam osobą znającym wystarczająco dobrze techniczny język angielski i chcących poszerzyć swoją wiedzę. Do sieci zdefiniowanych w tym dokumencie IANA nigdy nie przypisuje numerów zarejestrowanych sieci IP. Organizacja definiująca prywatne adresy IP – IETF (pełna nazwa to Internet Engineering Task Force), zakłada, że adresy te będą używane w międzysieciach , które nigdy nie będą podłączone do sieci Internet. Wzięło się to stąd, że w początkowej fazie jego rozwoju wiele firm potrzebowało tylko i wyłącznie komunikacji wewnętrznej a nie czuło potrzeby łączenia się z resztą świata. Ponadto w obrębie sporej ilości firm istnieją sieci będące sieciami eksperymentalnymi, które wymagają zapewnienia możliwości oddzielenia ich od sieci firmowej.

Wykorzystywanie prywatnych numerów IP zostało rozszerzone poprzez technologię NAT na międzysieci, które podłączone są do Internetu. Poniżej mamy wymienione numery prywatnych sieci IP, które zgodne są ze specyfikacją:

Statyczna i dynamiczna konfiguracja adresów IP

Adresy IP można konfigurować na dwa sposoby – statyczny i dynamiczny. Statyczna konfiguracja adresów IP oznacza, że użytkownik bądź administrator sieci wprowadza adres IP komputera we właściwym miejscu, zależnie od używanego sytemu operacyjnego. Do prawidłowego funkcjonowania wymagane jest także podanie innych informacji takich jak maska podsieci, adres IP bramy domyślnej oraz adres IP serwera DNS. Tak przypisane IP nazywa się inaczej stałym i nie ulega ono zmianie. Dynamiczne IP inaczej zwane zmiennym jest zazwyczaj przydzielane za pomocą DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol), który jest dzisiejszym standardem dynamicznego przypisywania adresów. Protokół ten umożliwia hostowi niemającemu skonfigurowanego statycznie adresu IP wysłanie żądania do serwera DHCP. Serwer ten następnie odsyła odpowiedź DHCP, w której zawarty jest adres IP, który może być używany przez hosta wysyłającego żądanie. Poza adresem IP serwer DHCP dostarcza także inne informacje takie jak maska podsieci, adres IP bramy domyślnej oraz adres IP serwera DNS.

Dynamiczne przydzielanie adresu IP ma wiele plusów. Np. w firmie, która często przenosi pracowników i używane przez nich komputery nie jest wymagane każdorazowe ręczne wprowadzanie adresu IP, niejednokrotnie wymagające pomocy informatyka, gdyż przeciętni pracownicy przeważnie nie potrafią wykonać tej czynności samodzielnie. Laptopy mogą być przenoszone pomiędzy sieciami i nie jest wymagana ręczna konfiguracja, która w tym wypadku mogłaby być bardzo uciążliwa. Ponadto DHCP odzyskuje adres, IP, który już nie jest używany przez hosta, i może być następnie wykorzystany przez innego hosta.

Katarzyna Woźniak